Pamplona OEC, de ontknoping...

Het is zaterdag en het team wordt lekker uitgeslapen wakker. Half negen ontbijten is voor sommigen op een zaterdag toch wel vroeg, maar voelt hier toch wel een beetje als uitslapen. Tijdens het ontbijt wordt nog veel nagepraat over de drukke dag van gister met alle ups en downs. Om half tien is iedereen beneden in de lobby verzameld om voor de laatste keer het kleine stukje te lopen naar de wedstrijden. Op het plein voor het gebouw worden we al gewenkt door de oma van Luca (die hier met haar man een paar dagen op bezoek is om te supporteren). Het afgelopen half uur waren al meerdere juryleden langsgeweest bij onze pit voor een gesprekje, schreeuwde ze ons toe! Snel installeren we ons en verdelen de taken binnen het team. Een paar gaan de robot aanpassen voor de laatste wedstrijd en de rest bespringt juryleden. Een ware reclame-oorlog breekt uit, waarbij geen marketingmiddel wordt geschuwd. Openingszin richting willekeurig jurylid:

• "Will you sign our cow-guestbook-poster?"

Het willekeurige jurylid kan dit natuurlijk onmogelijk weigeren.
Vervolgens staat dit willekeurig jurylid stil (want hij / zij schrijft iets) en is in de buurt van onze pit. Vervolgzin:

• "Our teamworkposter is made on an umbrella instead of on paper. This is to symbolise the fact we are a team. We work closely together. I will show you....."

Inmiddels is dit willekeurige jurylid natuurlijk al zo ver verwikkeld in ons "marketingweb" dat hij / zij onmogelijk meer loskomt zonder nog heel veel positieve informatie te hebben ontvangen.
De truc werkte geweldig. De overgebleven teamleden stonden vaak in twee groepjes met meerdere juryleden te overleggen. Vergeet niet dat de voertaal overal Engels is, want juryleden komen van over de hele wereld. De coaches houden zich bij dit proces liefst zo veel mogelijk afzijdig en staan vaak een beetje koetjes en kalfjes te praten met coaches van andere teams, die in precies hetzelfde schuitje zitten. Behalve juryleden kwamen ook veel andere teams langs om even te praten en om groepsfoto's te maken. De FLL is echt een waanzinnig internationaal event en met social media is het natuurlijk leuk en gemakkelijk om vrienden over de hele wereld te hebben.

Toen het wat rustiger werd en de juryleden zich weer terugtrokken voor onderling overleg was het tijd voor onze derde en laatste wedstrijd. De strategie was; alles of niets. We hadden niets te verliezen, want we konden onmogelijk zakken buiten de beste 40% scores (nodig voor een overall overwinning) en als we maar een klein beetje stegen behielden we onze huidige plaast in het klassement, aangezien er een groot gat was met de plek boven ons.
De eerste missie ging natuurlijk goed (altijd!). De tweede was ook perfect. Toen kwam het er op aan. De derde missie was zojuist door het team aangepast en moest helemaal kloppen voor een hogere score. Jammer genoeg gingen zowel het eerste als het tweede deel van deze missie fout. De vierde missie lukte wel weer heel goed. Al met al bleef de hoogste score hiermee onze tweede wedstrijd maar we waren toch blij dat we het hadden geprobeerd te verbeteren.

Tijdens de luch bleek dat je van het ongedefinieerde "pink-panthervlees" niet alleen worstjes maar ook burgers kunt krijgen in Spanje. Samen met kleffe friet en wel lekkere pasta was de lunch wederom geen culinair hoogstandjes maar het kon er mee door.
Na de lunch werd de pit afgebroken en gingen de teams door met elkaar bezoeken en foto's maken.

Om 15:00 begon de eindceremonie en prijsuitreiking. Eerst kregen alle teamleden een medaille op het podium. Dat durde met 95 teams al behoorlijk lang. Behalve de medailles kregen we ook de enveloppen met jurybeoordelingen terug. We besloten om de envellop nog even dicht te laten  zodat we niet konden zien voor welke categorieën we waren genomineerd. Zo bleef de prijsuitreikijng extra spannend. Toen werd begonnen met het uitreiken van de in totaal 46 awards. Steeds een derde, tweede en eerste plaats. Bij FLL worden de prijzen altijd zo veel mogelijk verdeeld. Geprobeerd wordt om te voorkomen dat teams met twee of zelfs drie awards naar huis gaan. Langzaam maar zeker vorderde de prijsuitreiking. Soms werden er prijzen uitgereikt in categorieën waar we wel van vermoedden dat we een kans maakten, zoals teamwork, robottechniek of presentatie. Van deze onderdelen waren namelijk veel juryleden langsgeweest. We werden echter niet genoemd. Wel zagen we hoe onze vrienden uit Brabant van team NXT generation de eerste prijs voor programmeren in de wacht sleepten, WOW, dat was toch wel heel erg knap.
Ineens bleek het tijd om de laatste drie prijzen uit te gaan reiken. We waren onthutst want we hadden stiekem wel op een prijsje gehoopt, maar voor de overall prijzen hadden we onszelf toch iets te licht ingeschat. We zaten op het puntje van ons stoel toen de presentator de nummer drie bekend maakte; "Watt's 2 Clean from the Netherlands!" Dit hadden we nooit durven dromen! Wat een ongelofelijke prijs! Het team zweefde het podium op en kreeg de mooie beker in handen.
Met tranen in zijn ogen stond een trotse coach achter zijn team op het podium. Hij blijft een techneut. Hoe werkt dit? wat gebeurt hier en waarom? Wat voel ik en vooral, wat voelt mijn team? Genieten ze wel voor 200%?
Blijdschap?
Natuurlijk!
Emotie?
Dat zeker!
Alles was gespiegelt. Het podium waar je net anderhalf uur naar had gekeken was nu van ons. Van ons!
Wij keken naar hen maar zij nu ook naar ons. De zaal was groot, het team was groots. Blije gezichten, bijna nog vol ongloof.
Echt waar?
Echt waar!
We staan hier toch,
Toch?

Maerlant Robotica kwam nimmer zo ver. Derde overall op zo'n groot internationaal toernooi, met zulke geweldige teams. Slechts 2 teams voor laten gaan van 95. Die 95 zijn steeds de allerbeste van hun land en wereldwijd doen er meer dan 25.000 teams mee.
We juichten natuurlijk uitbundig voor de nummer 2 (uit de V.S.) en de nummer 1 (uit Spanje). Zij stonden daar met een blijdschap die alleen maar een veelvoud kon zijn van die van ons.
Toen pas openden we de envellop met jurybeoordelingen. We waren bij het zien ervan, toch wel erg blij dat we dit niet eerder hadden gedaan. De wedstrijd bevat in totaal 9 categorieën. We kregen van de jury's in maar liefst 7 van de 9 een nominatie!
Na de prijsuitreiking begon direct de farewell party. Een exacte kopie van de formule van eerdere dagen met exact dezelfde DJ, dezelfde muziek en dezelfde acts. Iedereen was nu echter gekleed in een wit T-shirt en een rood sjaaltje; traditioneel voor feesten hier in de stad, zoals San Fermín (die stierenrace door de stad).

Avondeten werd een overwinningsdiner in het pizzarestaurant van de eerste avond. We kregen een gezellige lange tafel, maar moesten wel snel dooreten want het restaurant was eigenlijk volgeboekt, dus de tafel moest binnen een uur weer leeg. Dat lukte. De ijsjes als toetje waren ook een kopie van de eerste avond, maar daarom niet minder lekker.
In het hotel werden nog tot laat in de avond spelletjes poker gespeeld en er werd natuurlijk veel nagepraat. Morgen inpakken voor de reis terug, Oh nee! dat moesten we vandaag al doen!

Topdag; een snelle bereidingswijze

Voor het maken van een echte topdag is het belangrijkste ingrediënt natuurlijk een TOPTEAM. Voor een lekkere "bite" stop je dit TOPTEAM bij voorkeur in een Delfsblauw pakje zoals een tuinbroek of keukenschort. Daarna meng je 3 eetlepels adrenaline (bijvoorbeeld te krijgen bij een ontbijt vol zoetigheden) en een flinke scheut enthousiasme. Meng alle ingrediënten in een grote hal. Blijf roeren tot het mengsel begint te bruisen. Breng vervolgens alles aan de kook door in vuur en vlam enige robots toe te voegen.
Als straf voor het feit dat hij zijn tuinbroek vergeten was, werd eerst Floor te grazen genomen. Met mascara, een plaksnor en een theedoek werd een soort "Pamoek Dobbelsteen" gecreëerd, eigen schuld Floor!

Het zou een volle dag worden vandaag. Als eerste stond een robotwedstrijd op het programma. Zelfs met alle voorbereidingen zou het de eerste keer worden dat alle missies na elkaar werden uitgevoerd. We wisten dus niet eens of we het zouden redden binnen 2,5 minuut. Zoals wel vaker ging er een boel mis. De ene missie verprutste het voor de andere en al met al hadden we voor de laatste missie nog maar 10 seconden, terwijl deze minstens 20 nodig heeft. Op het scorebord bleek achteraf hoe erg de ravage was; 108 punten slechts!

Direct werd een oefentafel gereserveerd en daarna werd in een rustige hal bovenin het gebouw onze eigen wedstrijdmat uitgerold op de vloer. Daar installeerden we ons met de laptop voor een paar drastische aanpassingen. besloten werd om een moeilijk stuk weg te laten en de rest van de programma's werd nog op details aangepast. We hoopten dat dit zou resulteren in veel meer zekerheid en meer tijd om ook echt alles af te maken, en zo dus veel meer punten.
Eerst was het tijd voor de gecombineerde onderzoekspresentatie en teamworkbeoordeling. Natuurlijk werd er nog een uur lang flink geoefend, zodat alle Engelse teksten er goed in zaten en iedereen wist waar op gelet moest worden. Het harde werk wierp meteen zijn vruchten af. De presentatie was beter dan ooit. Het team begon echt te schitteren en de jury merkte dit ook. De vragen waren goed en gingen ook echt over de inhoud van de presentatie (iets dat lang niet altijd het geval is). We konden dus meteen merken dat ze het begrepen hadden. In die positieve sfeer werd begonnen aan de teamworkopdracht. Het was een gemakkelijke opdracht (allemaal in een groep random elkaars handen vasthouden en dan proberen de "menselijke knoop" te ontwarren). Al snel ging de teamworkopdracht over in de posterpresentatie. In plaats van een poster had het team een paraplu gemaakt en dit werkte duidelijk goed bij de jury. Het gesprek verliep prima en met een goed gevoel verliet het team de zaal. Hier hadden ze echt laten zien wat ze kunnen.

Inmidddels was het tijd voor lunch. Rijst met saus en schnitzel. Prima te eten. Carla Spotte deze rij tuinbroeken met honger. Foto's van foto's zijn altijd leuk.

In de middag was het tijd voor de tweede robotwedstrijd. "zou dit de revange worden" vroeg het hele team zich gespannen af? Gelukkig ging de eerste missie foutloos, en toen ook de tweede missie foutloos bleef werd het spannend. Voor de derde maal verliet de robot de basis. Deze maal voor onze meest uitvoerige missie, waar ook de grootste kans op fouten bestaat. Gelukkig kwam de robot onder luid gejuich terug want alles liep nog steeds prima. Voor de laatste missie hadden we deze keer nog meer dan één minuut. Ruim de tijd dus. Toch ging er jammer genoeg een detail met een arm fout. Dit kostte ons enige punten maar niet veel. Opgewekt maar nog wel eniszins gespannen liepen we terug naar onze pit. Daar zagen we de score pas op de monitor: 463!
De ontlading die dit opleverde betekende dat het tijd was voor ontspanning. Het team wandelde gezellig langs andere pit's, er werd buiten gevoetbald op het plein met nog 8 nationaliteiten waarbij Luca nog heel ongelukkig zijn elleboog schaafde. De lokale EHBO-post vond het leuk om meteen Luca's halve arm te verbinden, dus hij zag er bijna uit of hij iets gebroken had maar gelukkig was het al snel weer goed.
Het laatste wedstrijdonderdeel van de dag was de technische presentatie. Natuurlijk oefenden we ook deze nog een keer, alvorens naar de kelder van het gebouw te lopen voor onze presentatie. Toen bleek ineens dat dit (moderne) conferentiecentrum gebouwd is bovenop de fundamenten van de oude stadsmuur, die ze in de kelder prachtig verlicht hebben geconserveerd. Heel indrukwekkend maar jammer genoeg was de kelder ook wel erg gehorig. Jet en Carla mochten niet mee naar beneden omdat het anders te druk zou worden, maar natuurlijk wist Jet zich toch nog naar binnen te praten omdat ze beweerde dat ze de teksten voor het team nog moet brengen (en omdat ze zo lief glimlachte naar de bewaker). De presentatie startte een beetje moeizaam omdat niet iedereen gemakkelijk een plekje kon vinden. Iedereen kenden wel goed zijn tekst en bij de uitleg werd ook goed getoond hoe alles werkt op de robot. De jury stond er een beetje schaapachtig bij te knikken, maar toen het over programmeren ging bleek dat ze alles perfect begrepen hadden. Ze wilden graag meer details zien en vroegen ook om verschillende dingen te demonstreren. Het team klom met een goed gevoel de trap weer op de kelder uit, waar ze van de wachtende Jet en Carla te horen kregen dat de burgemeester van Pamplona en zijn vrouw in ieder geval erg onder de indruk waren van onze robot (ze hadden Carla en Jet natuurlijk aan de tuinbroeken herkent). Floor reageerde geschrokken; "oh ik dacht al dat ik die man kende van de openingspresentatie! Oeps, beetje onhandig dat ik tot twee keer toe heel hard op zijn voet ging staan!"

Om 18:00 begon de "friendship party". Een soort disco, met een podium, dansers en gewoon heel veel lol maken. Van spontane polonaises tot megagroepsfoto's met zowat alle teams die er stonden, het kan allemaal, gewoon omdat het leuk is. En dat was het dus ook, HEEL ERG LEUK!

 

Een groot deel van het team zat er om 19:00 wel behoorlijk doorheen en ging met Jet alvast naar het hotel. De rest bleef tot 19:45 en liep daarna nog even gezellig met Jan en Marsika (twee Nederlandse juryleden) de stad in voor een drankje en pintxos (een soort grote heerlijke tapas).

Terug in het hotel bleek de eerste groep toch nog honger te hebben en werden er dus nog 3 grote pizza weggewerkt.

Morgen hoeven we niet al te vroeg op want we hoeven alleen nog 1 robotwedstrijd. De rest van de ochtend staan we in onze pit om uitleg te geven aan juryleden over hoe we alles aangepakt hebben. De jury kan zo een beter beeld krijgen bij teams en hoe ze precies werken en dit meewegen in de eindbeoordeling. Vanaf 15:00 is de prijsuitreiking.
Nog een leuk zoekplaatje? Zoek de 1487 verschillen tussen onze pit (rechts) en die
van onze buren (links) uit Singapore. Ze doen allemaal zelfs netjes steeds hun schoenen uit als ze over het kunsgras gaan lopen.

Floor heeft het prima naar z'n zin.

En nu is de OEC ook echt begonnen!!!

Vanmorgen was de ontbijttijd 08:30. Langzaam maar zeker keken de eerste Delftsblauwe tuinbroeken voorzichtig vanuit het trappenhuis omlaag de ontbijtzaal in. "moeten we ze nu echt al aan?" Chris hielp iedereen met koudwatervrees over een drempel heen, door te laten zien dat de tuinbroeken ook heel erg leuk staan zonder iets er onder.

 na het ontbijt werden in het hotel de onderzoekspresentatie en de technische presentatie nog een keer geoefend. Alles begint steeds beter te lopen dus morgen met een beetje extra adrenaline wordt het vast geweldig.

Toen was het tijd om naar de wedstrijdhal te gaan. Met de robots verpakt in onze koeiendozen van de Chinees (lees gister) waren we er in 5 minuten.

Onze oefenwedstrijd was om 11:45 en het team liep vol spanning naar de grote hal. De wedstrijden vinden plaats op een enorm podium in een giganisch auditorium met plaats voor 1500 personen. De oefenwedstrijd gaf het team de mogelijkheid om 5 minuten op de wedstrijdbaan te rijden en te proberen hoe alles gaat na een lange reis en heel veel geschud en herbouwen. Dat viel gelukkig allemaal erg mee. Een paar problemen konden al snel worden opgelost en meteen na de oefenrun ook worden uitgetestr op een aparte oefentafel naast de pit. Dat gaf alvast hoop voor morgen.

 

Teams konden zich opgeven om op donderdag een performace te doen op een podium in de pits, daar zijn we een tijdje gaan kijken naar teams uit Afganistan, Nederland en Brazilië. Steeds met muziek en dans.

 

Lunch werd door de organisatie geregeld. De keuze bestond uit een stuk pizza, of een bordje pasta, beiden aangevuld met friet en 3 worstjes. Deze worstjes hadden echter een zeer merkwaardige kleur, waarschijnlijk waren ze gemaakt van pink-panther-vlees. Gelukkig was er voldoende drinken en fruit als aanvulling.

Floor moest daarna naar de coaches meeting om nog één keer alle regels door te nemen en ondertussen werden alle teams buiten verzameld per land met een vlagdrager om zo binnen te komen bij de spectaculaire openingsceremonie vol dans, selfies van de presentator en een heel bijzondere act met verlichte robotpakken en dansers.

3 filmpjes voor de sfeer:

Elmar bij de mascotte van Pamplona; hoe kan het ook anders, een stier. Tussen de benen van de stier hangen twee zeer prominente ballen (net buiten deze foto). Knijp er niet in, want dan blijkt dit dier geen stier maar een copy-cat.

 

Daarna was het al weer tijd voor avondeten (vroeg) gevolgd door het openingsfeest (van 17:00 tot 19:00). Het team was echter behoorlijk moe en besloot dat ze liever naar het hotel wilden gaan.

 zoekplaatje: tel de bezemstelen! Ons thema: If your life is a mess after a natural disaster, we ask: Watt 2 clean? Onze pit laat goed zien hoe dat is (als je leven een mess is).

 Morgen hebben we een heel drukke dag, met alle presentaties en twee van de drie robotwedstrijden. Het team is vroeg gaan slapen want morgen gaat het allemaal gebeuren. morgen meer.....

Pamplona, het avontuur begint!

Mededeling van de Drie Donkere Dwaze Coaches: het regent maar we MOETEN de stad verkennen!

Een beetje water houdt deze ploeg niet tegen, "wij zijn een volk van dijkenbouwers" is de mentaliteit! De wandeltocht door de stad begon met een bezoekje aan de buren van ons hotel: een Chinese, Spaanse winkel van Sinkel. 

Van dozen om de robot in te vervoeren tot tasjes en oranje zonnebrillen en nagellak, ALLES voor weinig. 

Toen een stukje lopen langs de middeleeuwse citadel, waar we helemaal niets van begrijpen. De omvang, het ontwerp, het doel en de ouderdom bleef voor ons omduidelijk en natuurlijk is de uitleg allemaal in het Spaans. Niets wat een degelijk spelletje Verstoppertje niet op kan lossen!

Om op te warmen streken we neer in een gezellige  bar voor warme chocolademelk (dit verraad iets over de weerssituatie) en taart.

Natuurlijk moest vervolgens de "stierenroute" van de San Fermín worden gelopen. 

Onderweg kwamen we een handige mercato (overdekte markt) tegen waar we lunch kochten: Stokbrood, ham, kaas, tomaat en een assortiment heerlijke koekjes.

Als iemand nog behoefte heeft aan verse halve schapenkoppen? We nemen ze zó voor je mee!

In het hotel stortte het team zich op de lekkere lunch en werd even lekker gerelaxed. Om 16:00 hopen we naar de Wedstrijdhal (of zoals Elmar zegt: "het legolokaal") te gaan om de Pit op te bouwen.

 

Omdat teams zich vanaf 15:00 al konden aanmelden en naar binnen konden, besloten wij rustig aan wat later te gaan en dat bleek een goede keuze. We waren al snel ingecheckt en dus kon de pit worden opgebouwd.

Ballon opblazende teamleden, schoonmaakdoekjesslinger- knopende teamleden, Koeienposter ophangende teamleden; overal om je heen werd gewerkt. W2C is op zo'n moment als een goed geoliede machine en de PIT stond dan ook al snel.

 

 

Waar andere teams na een half uur nog in gevecht leken met hun zelf meegebrachte partytent of reclamebanner, ons knutselwerk stond als een HUIS,.....of nouja,......en hutje? nee meer een bouwval! De pit miste duidelijk nog wat hoogte, diepte en stevigheid. Snel werd een bezoekje aan de lokale supermakt ingepland. HET basismateriaal voor een stevige, weldoordachte structuur in de pit: BEZEMSTELEN!

En zo stond W2C dus met een strak gezicht de lopende band vol te laden met goedkope rode bezemstelen. De mevrouw achter de kassa begreep er niet veel van en probeerde nog in het Spaans te vragen of we er dan geen bezems bij wilden kopen, maar wij konden haarfijn in het Engels vertellen dat 8 bezemstelen en slechts 2 bezems ECHT een heel normale aanschaf is voor een gemiddeld Hollands gezin bestaande uit 1 vader, 2 moeders en 10 kindern in ongveer dezelfde leeftijdscategorie.

We waren blij dat we via de FLL toch weer iets hebben kunnen doen aan de cultuurverschillen tussen Spanjaarden en Nederlanders, al is het waarschijnlijk dat we de kloof alleen maar hebben vergroot.

Toen moest er nog even worden gegeten. Na de zeer verantwoorde pizzamaaltijd van gister (waar waarschijnlijk zelfs wel 1 of 2 verdwaalde vitaminen in gezeten hebben) was het vanavond tijd voor iets echt Spaans, Burger King! Achteraf gezien natuurlijk een vergissing om TOCH voor een groep van 13 te bestellen als je ziet dat er maar 2 personeelsleden werken, maar wij (en zij) hebben het geweten!

We waren meteen aan de beurt, maar met onze bestelling, groeide tevens de paniek in de ogen van onze waitress en groeide ook de rij wachtenden. En toen hadden we alleen nog maar besteld! Zolang we er zaten te eten (en dat was best lang voor een fastfoodrestaurant) bleven er nog laatste restanten van onze bestelling binnendruppelen en bleef de rij maar groeien en klagen. We gingen dus maar snel weg. Even kijken of we alle 10 de teamleden hebben,..... dat jongetje daar in de rij hoort toch ook bij onze groep? Je zou dan als coach natuurlijk even op de schouder kunnen tikken en vragen, of beleefd een naam roepen, maar nee, om te zien of deze jongen inderdaad een teamlid was besloot één van de coaches zijn trui op te tillen om te zien of er een oranje T-shirt onder zat. Dit bleek inderdaad een ZEER efficiente manier om uit te vinden dat dit doodsbange Spaanse knulletje duidelijk NIET bij ons hoorde. Deze houden we er dus in, mooie actie!

Naar Pamplona

Eerst moetde hele ploeg natuurlijk naar Schiphol. De reis is BEGONNEN!